در پای دیابتی، یک زخم کوچک بهعلت بیحسی ناشی از نوروپاتی ممکن است دیر تشخیص داده شود. اگر زخم عفونی شود، عفونت میتواند از پوست و بافت نرم به عمق پا، عضله، مفصل و استخوان گسترش پیدا کند. در موارد شدید، عفونت میتواند وارد جریان خون شود و عفونت سیستمیک و در نهایت «سپسیس» ایجاد کند؛ سپسیس یک وضعیت اورژانسی و تهدیدکننده حیات است!
از طرف دیگر، اگر خونرسانی پا بهعلت PAD ضعیف باشد، بدن توان ترمیم زخم و مقابله با عفونت را کمتر دارد و احتمال نکروز و گانگرن بیشتر میشود. به همین دلیل ADA 2026 تأکید میکند که عفونت در پای نوروایسکمیک میتواند سریع پیشرفت کند و معمولاً آخرین عامل برای قطع اندام تحتانی است.
البته… ! هر عفونت پای دیابتی الزاماً وارد خون نمیشود و به سپسیس نمیانجامد؛ اگر زود تشخیص داده و درمان شود، معمولاً میتوان از پیشرفت آن و حتی قطع عضو جلوگیری کرد.
نکته مهم این است که هر بیمار دیابتی در معرض قطع پا نیست؛ شناسایی پای پرخطر و پیشگیری میتواند این زنجیره را متوقف کند. ADA توصیه میکند همه بیماران دیابتی حداقل سالانه معاینه کامل پا، شامل بررسی پوست و دفورمیتی، تست حس محافظتی با مونوفیلامان ۱۰ گرمی و ارزیابی عروقی داشته باشند. در بیمار دارای کاهش حس یا سابقه زخم/قطع عضو، معاینه باید بسیار مکررتر انجام شود.