سوال ثبت‌شده از چت هوشمندسوال کاربر:
منه مادر آلان اینقد ناراحتی دارم حوصله گوش کردن به حرفای مشاور تغذیه ندارم بیشتر نگرانم دست وپا شل میشه از ناراحتی واسترس وترس
کانال: 
وبسایت
زمان: ۱۴۰۵/۷/۲۱, ۲۰:۰۷:۲۵
شناسه چت: 687f0c5f-273c-4cbf-9d9a-9368c1a1a458
این تاپیک خودکار توسط سیستم چت هوشمند CRM ایجاد شده است.
لطفاً پاسخ را در همین تاپیک ارائه دهید.
سلام 
لازم نیست الان به هیچ توصیهٔ تغذیه‌ای گوش بدهید. وقتی دلتان نگران است، بهتر است اول خودتان شنیده شوید. 
ترس و غم شما کاملاً طبیعی است. مادری که تازه با دیابت فرزندش روبه‌رو شده، معمولاً همین حس‌ها را دارد: ترس، گناه، بی‌خوابی، فکرهای تکراری، و این حس که «نکند اشتباه کنم». این ضعف شما نیست، نشانهٔ این است که برای فرزندتان دلسوزید. 
دست‌وپایی که شل می‌شود هم معمولاً واکنش جسم به استرس و ترس شدید است. اگر این حالت شدید یا مکرر شد، یا همراه تپش قلب شدید، سرگیجه یا درد قفسهٔ سینه بود، حتماً به پزشک خودتان هم سر بزنید. شما هم مهم هستید.
چند چیز کوچک که شاید کمک کند:
چند نفس آهسته: چهار ثانیه نفس بکشید، شش ثانیه بیرون بدهید
هر بار فقط یک قدم را ببینید. لازم نیست امروز همه‌چیز را یاد بگیرید
با کسی که قابل‌اعتماد است حرف بزنید: همسر، دوست یا خانواده
با مادرانی که فرزند دیابتی دارند آشنا شوید؛ شنیدن تجربهٔ کسی که این مسیر را رفته، خیلی آرامش می‌دهد
اگر خوابتان خیلی بهم ریخته، خودتان را سرزنش نکنید و از اطرافیان بخواهید کمک کنند
و فقط برای وقتی که کمی آرام‌تر شدید، یک خبر خوب که نمی‌خواهم از شما دریغ شود:
تغذیه می‌تواند یکی از بزرگ‌ترین دستیارهای شما در این مسیر باشد. نه به‌عنوان یک وظیفهٔ سخت و پرمحدودیت، بلکه به‌عنوان ابزاری که زندگی را برای شما و فرزندتان راحت‌تر می‌کند:
قندها آرام‌تر و قابل‌پیش‌بینی‌تر می‌شوند و نوسان‌های ناگهانی کمتر
افت قند و بالا رفتن‌های ناگهانی، که بیشترین ترس خانواده‌ها است، با برنامهٔ غذایی درست خیلی کمتر پیش می‌آید
وقتی بدانید هر وعده چقدر کربوهیدرات دارد، تزریق و تصمیم‌گیری ساده‌تر می‌شود و آن استرس «نکند اشتباه کنم» کم‌کم کمرنگ می‌شود
فرزندتان انرژی، تمرکز و خلق‌وخوی بهتری در مدرسه و بازی دارد
رشد، قد و وزن او در مسیر سالم می‌ماند
و او می‌تواند مثل همهٔ بچه‌ها غذا بخورد، جشن تولد برود و از غذا لذت ببرد؛ هدف برنامهٔ غذایی ما محروم کردن نیست
تغذیه جای انسولین را نمی‌گیرد؛ انسولین همچنان ضروری است. اما در کنار انسولین و تیم درمان، تغذیهٔ هماهنگ می‌تواند بخش بزرگی از بار نگرانی را از دوش شما بردارد.
هر زمان آمادگی داشتید، با هم قدم‌به‌قدم و بدون عجله شروع می‌کنیم. 
اگر این ناراحتی و ترس روزها ادامه پیدا کرد، یا حس کردید خوردن، خوابیدن و کارهای روزمره برایتان سخت شده، گفتن آن به پزشک یا مراجعه به روان‌شناس هیچ ضعفی نیست و کمک بزرگی است. تنها نیستید.
در بخش مشاورهٔ کتونیا هم هر وقت دلتان خواست، در کنارتان هستیم.
هر تغییری از آگاهی آغاز می‌شود.
زهرا گوهری | پژوهشگر دورهٔ دکتری تغذیه
کد نظام پزشکی: ت-۱۱۰۷۰
آشنایی بیشتر با من در کتونیا