دیابت بیمزه ( بی مزه) چیست؟

دیابت بی مزه چیه؟ قابل درمان هست یا نه؟ چجوری میشه تشخیص داد؟

:white_check_mark: تعریف علمی

دیابت بی‌مزه اختلالی است که در آن بدن نمی‌تواند آب را به‌طور طبیعی حفظ کند. علت آن یا کمبود هورمون وازوپرسین (ADH) است که از هیپوتالاموس/هیپوفیز ترشح می‌شود، یا عدم پاسخ کلیه‌ها به این هورمون.

:microscope: نتیجه: فرد مقدار زیادی آب دفع می‌کند (ادرار رقیق و فراوان) و دچار تشنگی شدید و مداوم می‌شود.

:white_check_mark: انواع دیابت بی‌مزه

مرکزی (Central DI):

علت: کمبود یا فقدان ترشح ADH از هیپوتالاموس یا هیپوفیز.

دلایل: تومور، آسیب جمجمه، جراحی مغز، عفونت، بیماری‌های ژنتیکی.

نفروژنیک (Nephrogenic DI):

علت: کلیه‌ها به ADH پاسخ نمی‌دهند.

دلایل: بیماری‌های کلیوی، داروها (مثل لیتیوم)، مشکلات ژنتیکی.

دیپسوجنیک (Dipsogenic DI):

علت: اختلال در مرکز تشنگی مغز → نوشیدن آب بیش‌ازحد.

دیابت بی‌مزه بارداری (Gestational DI):

در بارداری به‌علت تخریب هورمون ADH توسط آنزیمی در جفت رخ می‌دهد.

:white_check_mark: علائم اصلی

تشنگی شدید و دائمی (Polydipsia)

ادرار بسیار زیاد و رقیق (Polyuria؛ حتی ۳ تا ۱۵ لیتر در روز)

شب‌ادراری یا بیدار شدن مکرر برای ادرار

در موارد شدید: کم‌آبی بدن، افت فشار خون، ضعف

:white_check_mark: تشخیص

تشخیص بر اساس:

شرح حال و معاینه بالینی (ادرار زیاد و رقیق + تشنگی شدید).

آزمایش ادرار: وزن مخصوص (specific gravity) پایین و ادرار رقیق.

آزمایش خون: سدیم و اسمولالیته پلاسما بالا.

تست محرومیت از آب (Water deprivation test):

بیمار مدتی آب نمی‌نوشد و تغییرات وزن، غلظت ادرار و خون بررسی می‌شود.

سپس دسموپرسین (فرم مصنوعی ADH) تزریق می‌شود:

اگر ادرار غلیظ شد → دیابت بی‌مزه مرکزی

اگر تغییری نکرد → دیابت بی‌مزه نفروژنیک

:white_check_mark: درمان

دیابت بی‌مزه مرکزی: داروی اصلی دسموپرسین (DDAVP) (به‌صورت اسپری بینی، قرص یا تزریقی).

دیابت بی‌مزه نفروژنیک: داروهایی مثل هیدروکلروتیازید، ایندومتاسین و اصلاح رژیم غذایی (کاهش نمک و پروتئین).

دیپسوجنیک: مدیریت مصرف آب و مشاوره روان‌پزشکی در صورت نیاز.

دیابت بی‌مزه بارداری: اغلب موقت است و پس از زایمان برطرف می‌شود، ولی در طول بارداری ممکن است دسموپرسین داده شود.

:bullseye: جمع‌بندی علمی

دیابت بی‌مزه با دیابت قندی (شیرین) کاملاً متفاوت است؛ در DI مشکل در تنظیم آب و هورمون ADH است، نه قند خون.

تشخیص آن با آزمایش‌های خون و ادرار و تست محرومیت از آب انجام می‌شود.

قابل درمان و کنترل است؛ در نوع مرکزی با دسموپرسین تقریباً زندگی طبیعی ممکن است.

در نوع نفروژنیک، درمان سخت‌تر است اما با دارو و رژیم غذایی می‌توان شدت بیماری را کاهش داد.

1 پسندیده

درود خانم گوهری عزیز، ممنون از توضیحات روشنگرتون درباره‌ی دیابت بی‌مزه.
شاید برای بعضی خواننده‌ها این سؤال پیش بیاد که:

آیا در دیابت بی‌مزه هم میشه از آزمایش‌هایی مثل قند ناشتا، قند دوساعته یا HbA1c سه‌ماهه کمک گرفت، یا معمولاً این تست‌ها طبیعی هستند و کمکی به تشخیص نمی‌کنند؟

و اینکه آیا دیابت بی‌مزه می‌تونه به سبک زندگی و عادت‌های روزمره مربوط باشه یا بیشتر به عوامل هورمونی و کلیوی محدود میشه؟

درود بر شما آقای تقی زاده و ممنون از سوالات خوب و دقیق‌تان!


1. آیا در دیابت بی‌مزه می‌توان از آزمایش‌هایی مثل قند ناشتا، قند دوساعته یا HbA1c سه‌ماهه کمک گرفت؟

آزمایش‌هایی مانند قند ناشتا، قند دوساعته یا HbA1c معمولاً در تشخیص دیابت بی‌مزه (DI) کمک نمی‌کنند و در بیشتر موارد طبیعی هستند. علت این امر این است که دیابت بی‌مزه به اختلال در تنظیم آب بدن و هورمون آنتی‌دیورتیک (ADH) مربوط می‌شود و نه به اختلال در متابولیسم گلوکز.

در دیابت بی‌مزه، مشکل اصلی در نگهداری آب در بدن است، نه در افزایش قند خون. به همین دلیل، این آزمایش‌ها که برای اندازه‌گیری سطح گلوکز خون طراحی شده‌اند، در تشخیص دیابت بی‌مزه که مرتبط با عملکرد هورمونی و کلیوی است، کمکی نمی‌کنند.

برای تشخیص دیابت بی‌مزه، از تست‌های ویژه‌تری استفاده می‌شود:

  • تست محرومیت از آب: در این تست، بیمار برای مدت زمانی از آب محروم می‌شود و تغییرات در وزن بدن، غلظت ادرار و میزان نمک و مواد دیگر در خون و ادرار بررسی می‌شود. سپس دسموپرسین (فرم مصنوعی ADH) تزریق می‌شود تا پاسخ بدن به این هورمون مورد ارزیابی قرار گیرد.

  • تست اندازه‌گیری کوپپتین: سطح کوپپتین (پیش‌ساز هورمون ADH) می‌تواند در شناسایی نوع دیابت بی‌مزه (مرکزی یا نفروژنیک) کمک کند. در دیابت بی‌مزه مرکزی، سطح کوپپتین کم است در حالی که در نوع نفروژنیک این سطح بالا باقی می‌ماند.

2. آیا دیابت بی‌مزه می‌تواند به سبک زندگی و عادت‌های روزمره مربوط باشد یا بیشتر به عوامل هورمونی و کلیوی محدود می‌شود؟

دیابت بی‌مزه به طور عمده به عوامل هورمونی و کلیوی مربوط است و ارتباط مستقیمی با سبک زندگی یا عادات روزمره ندارد. در این بیماری:

  • در دیابت بی‌مزه مرکزی، مشکل اصلی در ترشح هورمون آنتی‌دیورتیک (ADH) از هیپوتالاموس یا هیپوفیز است که می‌تواند ناشی از آسیب‌های مغزی، تومورها، بیماری‌های ژنتیکی و یا عفونت‌ها باشد.

  • در دیابت بی‌مزه نفروژنیک، مشکل در پاسخ کلیه‌ها به ADH است که می‌تواند به علت بیماری‌های کلیوی، داروها (مثل لیتیوم) یا بیماری‌های ژنتیکی رخ دهد.

با این حال، نوعی از دیابت بی‌مزه به نام دیپسوجنیک وجود دارد که به اختلال در مرکز تشنگی مغز مرتبط است. در این نوع، فرد ممکن است بیش از حد آب بنوشد که به دلیل اختلال در مرکز تشنگی مغز است. این اختلال ممکن است به شرایط روانی و یا عادات آب خوردن فرد بستگی داشته باشد.


منابع علمی:

  • Mu, D., et al. (2023). “Diagnostic accuracy of copeptin in the differential diagnosis of patients with diabetes insipidus: A systematic review and meta-analysis.” Endocrine Practice.

  • Levtchenko, E., et al. (2025). “International expert consensus statement on the diagnosis and management of nephrogenic diabetes insipidus.” Nature Reviews Nephrology.

  • Flynn, K., et al. (2025). “Central and nephrogenic diabetes insipidus: updates on pathophysiology, diagnosis, and management.” Frontiers in Endocrinology.

:sparkles: هر تغییری از آگاهی آغاز می‌شود.
همراه شما در مسیر بهبود با رویکرد تغذیه و پزشکی فانکشنال در کتونیا.

:stethoscope:زهرا گوهری | متخصص تغذیه و رژیم درمانی (ت 11070)
متخصص تغذیه و سبک زندگی در پلتفرم کتونیا
:link: مشاهده پروفایل من در کتونیا (با خانم گوهری بیشتر آشنا شوید • سبک زندگی کتونیا)

2 پسندیده