برگرفته از کتابهای: اثر مرکب/برتری جزئی/خُرده عادتها/کار عمیق/از حال بد به حال خوب
یکی از عوامل اصلی حال بد و احساس بیانگیزگی طولانی مدت: انتظارات بیجا از خود هست؛ انتظاراتی مثل: همیشه باید حسوحال خوبی داشته باشیم، کمکاری نکنیم، کارهامون عقب نیفته، پرانرژی باشیم، طبق برنامه پیش بریم و …! این انتظارات غیرمنطقی باعث میشن که وقتی دچار کوچکترین لغزشی بشیم، سرزنش کردن خودمون رو شروع کنیم. همین سرزنشها و احساس گناه درنهایت این چرخهی معیوب رو ایجاد میکنن: حالم بده پس کاری نمیکنم. چون کاری نکردم حالم بده!
تفاوت افراد منظم و بابرنامه با افراد بیبرنامه در این نیست که این افراد همیشه پرانرژی و طبق برنامه پیش میرن، بلکه در اینه که اونها در مواقعی که نمیتونن طبق برنامه پیش برن یا به هر دلیلی عملکرد قابلقبولی ندارن، بهجای سرزنش خودشون، تلاش میکنن خیلی سریعتر از بقیه مسیرشون رو اصلاح کنن و به روند خوبشون برگردن.
یادت نره مسیر موفقیت تو، مثل اثرانگشتت منحصربهفرده
یکبار مطلبی در کتابی خوندم که باعث شد نظرم درباره انتظاراتم از خودم عوض بشه. میگفت :
<< هر فرد نقشهی درونی منحصربهفردی دارد؛ ترکیبی از کششها، ارزشها، تواناییها و حساسیتهای خاص خودش. وقتی فرد سعی میکند مطابق انتظار جامعه، خانواده یا «الگوی موفقیت عمومی» حرکت کند، انرژی روانیاش هدر میشود و از مسیر طبیعی خودش دور میافتد.
اما وقتی انتظارات خودت را بر پایهٔ هویت شخصی و نقاط قوت واقعی تنظیم میکنی، یک «اسب سیاه» میشوی — کسی که غافلگیرکننده، پیشبینیناپذیر و فوقالعاده موفق است، چون از جایی شروع کرده که دیگران اصلاً آنجا را نگاه نمیکردند. پس:
-
وقتی مسیرت را براساس فردیت خودت انتخاب کردی، دیگر لازم نیست سرعتت را با دیگران مقایسه کنی. هرکس ریتم طبیعی رشد خودش را دارد.
-
پایداری تصمیم یعنی اینکه به همان مسیر شخصی وفادار بمانی؛ حتی وقتی پیشرفتت کندتر از بقیه به نظر میرسد، یا وقتی دیگران مسیر میانبر و سریعتری پیشنهاد میکنند.
-
اسبهای سیاه معمولاً در ابتدا کند، خاموش و غیرقابلتشخیص به نظر میرسند؛ اما چون از مسیر درست برای خودشان میروند، هر قدمشان پایدارتر و مؤثرتر است و دیر یا زود از دیگران جلو میزنند.
-
این پایداری نه از روی لجبازی، بلکه از روی شناخت دقیق خود میآید؛ چون فرد میداند که تغییر جهت برای جلب توجه یا شتاب گرفتن مصنوعی، فقط او را از نقطهٔ قوت خودش دور میکند. >>
مهم این نیست که چقدر سریع میروی؛ مهم این است که در مسیر درست ثابت قدم بمانی.
کتاب اسب سیاه _ نوشته تاد رز
1 پسندیده